ဆရာၾကီးေဇယ်အသက္အရြယ္ၾကီးေတာ့မွေရးသည့္စာတပုဒ္ကုိ
အမွတ္ရမိ၏။ စာေခါင္းစဥ္မွာ "ညစ္ပတ္တယ္"ဟူ၏။ ေႏြရာသီညေနခင္းတခုဝယ္
ဆရာၾကီးေဇယ်သည္ အိမ္ေရွ ့တြင္ ပက္လက္ထုိင္
ခုံခင္းကာ
ေအးေအးလူလူထုိင္ေနေလ၏။ အိမ္နီးခ်င္း၏သား ကေလးငယ္တဦးသည္ ေျပးလႊားေဆာ့
ကစားရင္း
ဆရာၾကီးအနားေရာက္လာကာ ဆရာၾကီးႏွင့္ ဝင္ေရာေလသည္။ စာေရးဆရာၾကီးမွန္း မိဘမ်ားထံမွ
သိထားဟန္တူသည္။
"ဘဘ- ဘဘ"
"ေဟ"
"ဘဘက
စာေရးဆရာၾကီးဆုိ"
"ေအး"
"ဘဘက
ဘာစာေတြေရးတာလဲ"
"ရည္းစားစာေတြေရးတယ္ကြ"
(ဝတၳဳတုိ
၊ဝတၳဳရွည္၊ ေဆာင္းပါး၊ ကဗ်ာေတြ ေရးသည္ေျပာလွ်င္ ကေလးနားမလည္၊ နားလည္လြယ္
ေအာင္
ရည္းစားစာေရးသည္ဟု အလြယ္ေျဖလုိက္၏။)
ဆရာၾကီး၏အေျဖအဆုံးတြင္
ကေလးမ်က္ႏွာရႈံမ့ဲသြားျပီး ဤသုိ
့ေျပာဆုိကာ ဆရာၾကီးအနားမွေျပး
ထြက္သြားေလေတာ့သည္။
"ဟင္….လူၾကီးျဖစ္ျပီးေတာ့
ညစ္ပတ္တယ္"
ဆရာၾကီးတေယာက္
ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာက်န္ရစ္ခ့ဲေလေတာ့သည္။
တြင္းသင္းမင္းၾကီးႏုပ်ဳိစဥ္ကေရးသားခ့ဲသည့္
မုဒုလကၡဏပ်ဳိ ့တြင္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားစိတ္ဝင္
စားမည့္ ဣတၳိသွ်တၱရက်မ္းလာစကားရပ္မ်ားကုိ
ထည့္သြင္းစပ္ဆုိထားသည္။ ဘုရင္က မိဖုရားကုိ ရေသ့အား ေပးလႈစဥ္တြင္
အရြယ္၏ေကာင္းျခင္းႏွင့္ျပည့္စုံပုံကုိ ခ်ီးမႊမ္းေျပာဆုိဟန္ေရးဖြဲ ့လုိက္၏။
ဖြံ ့ဖြံ ့ထြားမြတ္
၊ ဝင္းလြတ္စံေက်ာ္
ပေယာ္ဓရ ၊
ဖူးသစ္စသုိ ့
အလွသည္းၾကား ၊ ဆယ္ၾကိမ္ဖြားလည္း
အျခားမထင္ ၊
ပ်ဳိရုပ္သြင္ႏွင့္ ……။ (၅၈)
ခါးေသးပုံကုိလည္း
ရႈေလဦး။
ခါးလ်ငယ္လည္း
ညာဘယ္ရစ္ပတ္ ၊
ေလျပည္ခတ္က
ညြတ္ကာလည္းက် ၊
ပန္းတမွ်သာ…။ (၅၉)
ဤစကားကုိကား အၾကမ္းဆုံး (ဝါ) အညစ္ပတ္ဆုံးဟု
ဆုိၾက၏။
စိမ္းလြင္ညဳိညဳိ ၊
ဝါးပင္ပ်ဳိသုိ ့
စီးယုိထြက္လွ်မ္း ၊
ျမစ္ငယ္ကမ္းသုိ ့
ဖုံးလႊမ္းေသာေယာင္
၊ ယွက္ေျမွာင္ေမႊးညွင္း
ရစ္ကာကြင္းလ်က္ ၊
ဆင္ဦးကင္းထြတ္
ပုံတူခတ္သား ၊
ရဟႆဂၤ
သမန္းစျဖင့္ ၊
ရွလေသာဟန္
ႏႈိင္းရန္တရွိ ၊ သူ
့သတၱိလည္း
ထြန္းညိလွ်ံဝါ ၊
ရႈဘြယ္သာတည္း….။ (၅၈)
ဘုရင္က မိဖုရား၏
လွ်ဳိ ့ဝွက္ေနရာကုိ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ဥပမာျပေျပာဆုိသည္။ ဤသည္မွာ
ကဗ်ာဆရာ၏စိတ္ကူးမွ်သာျဖစ္သည္။ ျပင္ပေလာကမွာ ဤအျဖစ္မ်ဳိးမရွိႏုိင္ပါ။ အေၾကာင္းမွာ
စကားလုပ္ျပီးေျပာစရာကိစၥမဟုတ္သည္အျပင္ ေျပာပါလွ်င္ ဖရုသဝါစာ၊ ဂမၼေဒါသသင့္ေပမည္။
မယဥ္ေက်းေသာ အျပဳအမူျဖစ္မည္။
ဤသည္ကုိ
ကဗ်ာဆရာမသိမဟုတ္၊ သိသည္။ ဖရုသဝါစာျဖစ္လုိကျဖစ္ေစေတာ့၊ ဖရုသဝါစာကဗ်ာကုိ
ေရးလုိက္သည္။ ဂမၼေဒါသသင့္လုိကသင့္ေစေတာ့၊ ဂမၼေဒါသကဗ်ာကုိ ေရးလုိက္သည္။ မယဥ္ေက်းေသာအျပဳအမူျဖစ္လုိကျဖစ္ေစေတာ့
၊ ကဗ်ာၾကမ္းစာၾကမ္းကုိ တန္းကုန္ေအာင္ ေရးပစ္လုိက္သည္။
မိန္းမတေယာက္၏ေကာင္းေျခာက္ဆယ္ေလးရပ္၊
မာယာေလးဆယ္၊ ခါးေသးရင္ခ်ီ၊ ပဒုမၼနီအစားဝင္ လွ်ဳိ
့ဝွက္အဂၤါအလွကုိ ကဗ်ာဆရာဖြဲ ့ျပသည္မွာ ဘဝ၊ ခႏၶာ၏ သာယာမက္ေမာဖြယ္၊
တိမ္းမူးစြဲလမ္းဖြယ္အလွ အႆာဒကုိ အစြမ္းကုန္ျပလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ပါဠိေဝါဟာရ "အႆာဒ" ကုိ ဤတြင္
သတိျပဳေစလုိပါသည္။ သာယာမက္ေမာမႈ၊ လုိခ်င္
ျငိတြယ္စရာ-ဟု
ျမန္မာေဝါဟာရျပဳလုိပါသည္။ ေနတၱိက်မ္းလာ ပဒ႒ာနာဟာရစာဖတ္နည္းအရ
အရာရာတုိင္း
(လက္ေတြ ့ဘဝ၊ ဝတၳဳ၊ ကဗ်ာ၊ ျပဇာတ္)မွာ သာယာမက္ေမာဖြယ္=အႆာဒရွိသည္။
မုဒုလကၡဏပ်ဳိ ့အရ ဟရိတစရေသ့သည္
ဘုရင္ ႏွင့္မိဖုရား၏ စား၊ ေန၊ဝတ္၊ က်န္းမာေရးေထာက္ပ့ံမႈ မွအစ လုိခ်င္လွ်င္
မိဖုရားကုိပင္ရႏုိင္သည့္ သာယာစရာဘဝကုိ ပုိင္ဆုိင္ပါသည္။ အဆင္းေရာ အရည္
အေသြးပါ
အျပစ္ဆုိစရာမရွိေသာ မိဖုရား၏ ခႏၶာကုိယ္ေလမေတြ ့သည့္အရပ္အထိ ကဗ်ာဖြဲ ့ျပသည္မွာ
"အႆာဒ"ကုိ
ျပလုိသည္မွတပါး အျခားအေၾကာင္းမရွိပါေလ။
ေကာင္းျပီ။
လုိခ်င္စရာအႆာဒကုိခ်ည္းျပေနလွ်င္ ကဗ်ာဖတ္သူ၊ စာဖတ္သူကုိ တဏွာဆႏၵ
ၾကြတက္ေအာင္လႈံ
့ေဆာ္ရာေရာက္၍ "တဏွာစာ၊ တဏွာကဗ်ာ"ျဖစ္ေပေတာ့မည္။ Pornography ေခၚ
အျပာစာအုပ္သာျဖစ္ေပေတာ့မည္။ ပဒ႒ာနာဟာရေနတၱိနည္းအရ သာယာစရာရွိလွ်င္ ယင္းတြင္
ျငီးေငြ ့ဖြယ္၊ အျပစ္အနာအဆာ "အာဒီနဝ"ကုိလည္း ေတြ ့ရေပမည္။ မုဒုလကၡဏပ်ဳိ
့တြင္ တြင္းသင္း
မင္းၾကီးက ပထမ
အႆာဒကုိ ျပသည္။ ဒုတိယ အာဒီနဝကုိျပသည္။ အာဒီနဝဖြဲ ့ပုံကုိ ရႈပါဦး။
တပ္ရာမရွိ
အာသီဝိသ ၊
ခံတြင္းဝတြင္
ျမတ္လွရွင္ခ်စ္ ၊
အဂၤါဇာစ္ကုိ
ႏွစ္ႏွစ္လုိ ့လုိ ့
၊ တပ္ပ်ဳိ ့ပါေလ
စုတိေၾကြလည္း ၊
နတ္ေျမေျခာက္ထပ္
ေရာက္လိမ့္မည္တည္း။
(၇၁)
မသူေတာ္မူ
ငါရွင္ျဖဴလွ်င္ ၊
ဂူဟာေစာရ
ထင္လွေခ်ျပီ ၊
လွအင္ညီ၏
ေယာနိတြင္ခန္း နိမိတ္ပန္း၌
ရႊင္လန္းႏွစ္သက္ ၊
ယွဥ္ေသာထက္ကား
ေလာင္က်က္ျပင္းလွ၊
မီးက်ီးဝတြင္
ခ်ေသာ္အထြတ္ ၊
ျမတ္ပလိမ့္မည္
သုိ
့ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ ၊ လွရည္ျပာထြား
မိဖုရားကုိ ၊
မင္းအားႏွင္း၍
ရပ္တင္းမ့ဲက်င္ ၊
ယေန ့ပင္တည့္
ေလတြင္ညာဆန္ ၊
ဧသန္စူးစူး
ေဟဝန္ဦးသုိ ့၊
ရႊင္ျမဴးႏွစ္ေထာင္း
သြားေသာ္ေကာင္းဟု
။(၇၆)
ပါဠိေဝါဟာရအနက္မ်ားကား "အာသီဝိသ
မွာ အဆိပ္ျပင္းေသာေျမြ၊ ဂူဟာေစာရ မွာ တြင္းသူခုိး၊ ေယာနိ မွာ မိန္းမအဂၤါဇာတ္"ကုိဆုိလုိသည္။
သူ ့မယားကုိျပစ္မွားသည္ထက္ အဆိပ္ျပင္းေျမြပါးစပ္မွာ မိမိအဂၤါဇာတ္ကုိထည့္ျပီးေသသည္က
နတ္ျပည္ေရာက္ႏုိင္ေသးသည္။ သူ ့
မယားကုိမွားလွ်င္
ေသကငရဲသာေရာက္မည္။
သူ ့မယားကုိ ခုိးယူသူသည္ တြင္းခုိးသူ
ျဖစ္သည္။ သူတပါးပုိင္တြင္းမွာ မိမိအဂၤါဇာတ္ကုိ ယွဥ္တြဲစပ္ယွက္သည္ထက္ မီးက်ီးစုမွာ
မိမိအဂၤါဇာတ္ကုိထည့္သည္က ျမတ္မည္ဟု ရေသ့
သတိရသည္ကား
အာဒီနဝပင္ျဖစ္သည္။
အသိမယွဥ္ဉာဏ္ျမင္ကန္းေနခုိက္ သူ ့မယားမွာ
နတ္သမီး ဟု ျမင္သာေအာင္ ကဗ်ာဖြဲ ့ျပ
သည္ကား
တပ္မက္သာယာမႈ အႆာဒကုိ ျပသည္။ အသိျပန္ဝင္ ဉာဏ္သက္ဝင္ခုိက္ သူ ့မယားမွာ
ဘီလူးမဟုျမင္သာေအာင္ကဗ်ာဖြဲ ့ျပသည္ကား ျငီးေငြ ့ေၾကာက္လန္ ့တုန္လႈပ္မႈ အာဒီနဝကုိ
ျပသည္။
ပဒ႒ာနာဟာရေနတၱိနည္းအရ လြတ္ေျမာက္ရာ "နိႆရဏ"ကုိလည္း
ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရေပ
မည္။ "မိဖုရားကုိ
မင္းထံျပန္အပ္ျပီး ယေန ့ပင္ ဟိမဝႏ ၱာသုိ ့ျပန္ၾကြေတာ့မည္"ဟု ျပသည္ကား
လြတ္ေျမာက္ရာကုိ ျပျခင္းတည္း။
ပဒ႒ာနာဟာရေနတၱိနည္းအရ မိန္းမ၏လွ်ဳိ
့ဝွက္အဂၤါကုိ မက္ေမာစရာျဖစ္ေအာင္ဖြဲ ့ျပျပီး သည္မွာတင္ ရပ္ေနလွ်င္
တြင္းသင္းမင္းၾကီးစာဖြဲ ့ၾကမ္းသည္ (ဝါ)ညစ္ပတ္သည္ဟု ဆုိရေပမည္။ ယခုေသာ္ကား အျပစ္အာဒီနဝ၊
လြတ္ေျမာက္ရာနိႆရဏတုိ ့ကုိ စုံလင္ေအာင္ျပေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာေကာင္းဖြဲ ့သူတဦး၏
ကဗ်ာေကာင္း၊စာေကာင္းျဖစ္လာေၾကာင္း ေတြ ့ရေပသည္။
ရုရွားစာေရးဆရာၾကီး အန္တန္ ခ်က္ေကာ့
(Anton Chekhov, 1860- 1904) ၏ ဇာတ္လမ္း
ေရးသားမႈအတတ္ပညာလမ္းညႊန္ႏွင့္လည္း
တုိက္ဆုိင္ၾကည့္လုိပါသည္။ ဇာတ္လမ္းႏွင့္မသက္ဆုိင္
သည္ကုိ မထည့္ရ၊
နံရံတြင္ ရုိင္ဖယ္ေသနတ္တလက္ခ်ိတ္ထားေၾကာင္း ပထမအခန္းမွာေရးသားေဖာ္ျပ
ပါက
ဒုတိအခန္းမွာျဖစ္ေစ၊ တတိယအခန္းမွာျဖစ္ေစ ရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိ အသုံးျပဳပစ္ခတ္ေၾကာင္း
ပါဝင္သင့္သည္။ ေသနတ္ကုိမပစ္ပါက နံရံမွာလည္း ခ်ိတ္မထားပါႏွင့္…ဟု ခ်က္ေကာက ေျပာသည္။
တြင္းသင္းမင္းၾကီးသည္ သွ်တၱရက်မ္းလာအရ
မ-အဂၤါအေၾကာင္း ကဗ်ာဖြဲ ့ျပ၏။ ေသနတ္အေၾကာင္းေရးျပသည္ႏွင့္တူသည္။ သူ
့မယား၏အဂၤါဇာတ္မွာ ကာမဆက္ဆံျခင္းသည္ ေျမြခံတြင္း၊ မီးက်ီးစုမွာ
က်ားအဂၤါဇာတ္ကုိထည့္သြင္းျခင္းေလာက္မျမတ္ဟု ျပျခင္းမွာ ေသနတ္ကုိ ပစ္ခတ္ျပသည္ႏွင့္
တူေလ၏။
တြင္းသင္းမင္းၾကီးသည္
ပဒ႒ာနာဟာရေနတၱိနည္း၊ ခ်က္ေကာနည္းတုိ ့ႏွင့္အညီ ညီညြတ္
ေအာင္
ကဗ်ာေရးႏုိင္သည့္အတြက္ ညစ္ပတ္သည္ ၊ ၾကမ္းတမ္းသည္ဟု က့ဲရ့ဲျပစ္တင္ျခင္းငွါ ထုိက္သူ
မဟုတ္ပါေခ်။
အမရဒီပ
မတ္လ ၂ ၊ ၂ဝ၁၅
